رحمت خدا در صحنهء شهادت حضور مىيابند ، يا بدان سبب كه خدا و رسول ، به بهشتى بودن شهدا گواهى مىدهند ، يا اين كه شهيد در قيامت ، همراه انبيا بر امّتهاى ديگر گواهى مىدهد . يا اين كه شهيد ، زنده و حاضر است به مقتضاى « احياءٌ عِندَ رَبِّهم يُرزَقون » يا بدان جهت است كه شهيد ، به شهادت حق قيام مىكند تا كشته شود . ( رك : مجمع البحرين ، واژهء « شهد » . « 1 » در مورد معناى شيعه و ابعاد مفهومى آن ، نوشته‌اند : شيعه يعنى : پيرو ، پيروى در فكر ، عمل ، اخلاق ، مواضع سياسى و عقايد دينى . گرچه شيعهء حسين ، شيعهء على و ائمّهء ديگر ( ص ) نيز هست و تشيّع در خطّ ائمّه و اهل‌بيت بودن است ، امّا حسين بن على ( ع ) در ابعاد خاصّى - كه زندگى و جانش را بر سر آنها نهاد - حالت الگويى دارد و اسوه است . آن حضرت براى احياء دين قيام كرد و خود را فداى راه خدا ساخت . شيعهء او نيز بايد اين گونه باشد . شيعهء سيّد الشّهداء ، بايد در خصلت‌هايى و اعمالى چون : خودسازى ، خداترسى ، گناه‌گريزى ، تقوا ، اطاعت ، امر خدا ، امر به معروف و نهى از منكر ، اقامه و احياء نماز ، تلاش در مسير رضاى حق ، جود و كرامت ، عزّت نفس ، گريز از ذلّت و زبونى و سازش با طاغوتها و حكومتهاى ستم ، مبارزه با باطل ، جهاد و شهادت ، روحيّهء ايثار و شهادت‌طلبى ، قاطعيّت و صلابت در راه عقيده و . . . به آن پيشواى شهيد تأسّى كند . اين راه حسين و راه پدران و فرزندان حسين است و شيعگى يعنى : ديندارى و ورع . . . . « 2 » نوشته‌اند كه « عقاب » نام اسب اختصاصى حضرت علىّ اكبر بوده است و در روز عاشورا از همين مركب براى رفتن به ميدان استفاده كرد : . . . عقاب ، اسبى بود كه سيف بن ذى يَزَن براى رسول خدا هديه فرستاد و آن هنگام ، حضرت رسول ( ص ) پنج ساله بود . عمر طولانى كرد و اين از خصايص پيامبر بود كه بر پشت هر اسب پيرى مىنشست ، جوان مىشد . حضرت على ( ع ) و امام مجتبى و سيّدالشّهدا هم بر آن اسب سوار شده بودند ، و ظهر عاشورا نيز شبيه پيغمبر - علىّ اكبر - بر آن نشست و به ميدان رفت . پس از مجروح شدن علىّ اكبر ، اسب مىخواست او را به خيمه‌ها بياورد ، ولى به سبب لشكر بسيار در

--> ( 1 ) . همان ، ص 258 - 259 . ( 2 ) . همان ، ص 264 .